ღვინის რვა ათასი წელი: რას გვიამბობს უძველესი კერამიკა
ქართული ღვინის უძველეს ისტორიას ნივთიერი მტკიცებულებები აქვს: ჭურჭლის ნატეხები, ქიმიური კვალი და არქეოლოგიური კონტექსტი.
აღმოჩენა, რომელსაც თვალით ვერ დაინახავდი
მკვლევართა საერთაშორისო ჯგუფმა 2017 წელს გამოაქვეყნა სამხრეთ საქართველოში, გადაჭრილ გორასა და შულავერის გორაზე აღმოჩენილი კერამიკის შესწავლის შედეგები. მასალა დაახლოებით ძვ. წ. 6000–5800 წლებით, ადრეული ნეოლითით თარიღდება.
ჭურჭელში შემორჩენილ ნარჩენებში ღვინის მჟავა და სხვა ორგანული ნაერთები აღმოაჩინეს. არქეოლოგიურ და ბოტანიკურ მონაცემებთან ერთად მკვლევრებმა ეს ყურძნის ღვინის მოწმობად მიიჩნიეს. საუბარია ჭურჭლის შიგთავსის კვალზე. თვითონ უძველესი სასმელი დღემდე არ შემორჩენილა.
რას ნიშნავს რვა ათასი წელი
კვლევამ სამხრეთ კავკასიაში მეღვინეობის ცნობილი ქრონოლოგია მნიშვნელოვნად დააძველა. იგი გვიჩვენებს, რომ ყურძენი ადრეულ მიწათმოქმედთა დასახლებების მეურნეობაში ჯერ კიდევ ანტიკური სამეფოების წარმოშობამდე დიდი ხნით ადრე გამოიყენებოდა.
ავტორები ხაზს უსვამდნენ, რომ ღია რჩებოდა კითხვა, იყენებდნენ მაშინ ველურ თუ უკვე მოშინაურებულ ვაზს. არქეოლოგია საშუალებას გვაძლევს ამ საქმიანობის სიძველეზე ვილაპარაკოთ, თუმცა რვა ათასი წლის განმავლობაში მეღვინეთა ყოველი თაობის ისტორიის აღდგენა შეუძლებელია.
ქვევრი და ხელობის გადაცემა
ქვევრი დიდი თიხის ჭურჭელია, რომელსაც მიწაში ათავსებენ და ღვინის დასაყენებლად და შესანახად იყენებენ. ტრადიცია მოიცავს დუღილს, ჭურჭლის დამზადებას, მის მოვლასა და ცოდნის გადაცემას ოჯახებსა და თემებში.
2013 წელს ქვევრში ღვინის დაყენების ტრადიციული ქართული მეთოდი იუნესკოს არამატერიალური კულტურული მემკვიდრეობის წარმომადგენლობით სიაში შეიტანეს. ეს ცოცხალი ხელობის აღიარებაა. თანამედროვე ტექნოლოგიის ყველა დეტალის ჯერ კიდევ ნეოლითში არსებობა ამით არ დასტურდება.
ძველი ნატეხები და მოქმედი მარანი ერთი დიდი ისტორიის სხვადასხვა ნაწილს გვიამბობს. ნატეხები შორეული წარსულის მოწმობაა. მარანი კი გვიჩვენებს, როგორ რჩება მეღვინეობა ყოველდღიური კულტურის ნაწილად.


