დავით III კურაპალატი: ტაოს ძალა და გაერთიანების ჩანაფიქრი
ერთიანი სამეფოს შექმნამდე ტაოს მმართველს ბიზანტიაც ანგარიშს უწევდა. მისმა მემკვიდრეობამ გაერთიანებას შეუწყო ხელი და შემდგომი დაპირისპირების მიზეზიც გახდა.
ძალაუფლება ერთი მხარის საზღვრებს მიღმა
დავით III ბაგრატიონთა ტაოს შტოს ეკუთვნოდა. მისი გავლენა მის სამფლობელოებსაც ეყრდნობოდა და მეზობლების საქმეებში ჩარევის შესაძლებლობასაც. იგი მხარს უჭერდა ქართველ და სომეხ მოკავშირეებს, მონაწილეობდა დიპლომატიურ ურთიერთობებსა და სასაზღვრო მიწებისთვის ბრძოლაში.
979 წელს დავითის ლაშქარი იმპერატორ ბასილი II-ს ბარდა სკლიაროსის აჯანყების ჩახშობაში დაეხმარა. დახმარების სანაცვლოდ ტაოს მმართველს დამატებითი ტერიტორიები სიცოცხლის ბოლომდე სამართავად გადაეცა. იმპერიის სამხედრო მხარდაჭერამ მას პოლიტიკური მონაპოვარი მოუტანა.
ბაგრატი — მომავალი გამაერთიანებელი
დავითმა მხარი დაუჭირა თავის აღზრდილს, მომავალ ბაგრატ III-ს. ახალგაზრდა უფლისწულის დინასტიური უფლებები შესაძლებელს ხდიდა იმ მიწების გაერთიანებას, რომლებიც მანამდე სხვადასხვა ცენტრს ემორჩილებოდა. თუმცა ტახტზე უფლების დაცვას გავლენიანი მხარდამჭერები და შეიარაღებული ძალა სჭირდებოდა.
როდესაც მოწინააღმდეგეებმა ბაგრატი და მისი მშობლები შეიპყრეს, დავითმა მათ გათავისუფლებასა და ადრინდელი მდგომარეობის აღდგენას მიაღწია. ამით მომავალ მეფეს თავისი მდგომარეობის შენარჩუნებაში დაეხმარა.
ბიზანტიასთან კავშირის ფასი
მოგვიანებით დავითმა ბასილი II-ის წინააღმდეგ აჯანყებულ ბარდა ფოკას დაუჭირა მხარი. აჯანყების დამარცხების შემდეგ იგი იძულებული გახდა, შერიგებოდა იმპერატორს და დასთანხმებოდა, რომ მისი სიკვდილის შემდეგ სამფლობელოები ბიზანტიას გადასცემოდა. მემკვიდრეობის პირობებმა ადრინდელი თანამშრომლობა ხანგრძლივ სასაზღვრო პრობლემად აქცია.
ტაოს ძლიერება კულტურულ ცხოვრებაშიც ჩანდა. დავითის ეპოქას უკავშირდება ოშკი, ხახული და პარხალი, წიგნების თარგმნა და გადაწერა და ათონზე ქართველი მწიგნობრების მხარდაჭერა. ლაშქარი და სამონასტრო კულტურა ერთი გავლენიანი პოლიტიკური ცენტრის რესურსების სხვადასხვა გამოვლინება იყო.
დავითი ვერ მოესწრო 1008 წელს, რომელსაც ბაგრატ III-ის დროს გაერთიანებას უკავშირებენ. მან ამ გაერთიანებისთვის საჭირო პირობების მნიშვნელოვანი ნაწილი შექმნა. მის მემკვიდრეობაზე დავა გიორგი I-ის დროსაც გაგრძელდა და ბიზანტიასთან ომი გამოიწვია.

